In Pnomh Penh doen we dankzij Rogier, Shrya en Nita een beetje mee met het gewone leven. We mogen het brommertje van Shrya lenen, en dat geeft veel hilariteit – in welke straat we ons ook begeven. De Cambodjanen vinden onze benen te lang voor deze witte 'Chaly' en daar hebben ze een punt.

De eerste dagen is het een beetje wennen in het lichtelijk anarchistische verkeer, maar elke dag gaat het beter. En als we een afslag missen, dan maken we toch gewoon even een U-bocht? Zag je hoe mooi dat ging? Ja! Maar de politie ook, en die houdt ons staande, samen met een meisje dat hetzelfde vergrijp pleegde.

Omstandig legt de norse agent in gebroken Engels onze misser uit. De onnozele toerist uithangen helpt niet: Hanno moet formulieren invullen bij zijn collega aan de overkant, en ik blijf bij ons trouwe brommertje. Intussen zie ik het meisje haar boete afkopen, en probeer te zien om welk bedrag het gaat.

Subtiel start ze haar scooter naast mij en fluistert dat ik er wel vanaf kom als ik 1 dollar betaal. Ik loop naar de overzijde waar Hanno net aan de formulieren wil beginnen, en druk de politieman een dollar in zijn hand. “One more.” Oke dan, jij je zin. Betalen en wegwezen, voor ze zich bedenken en nog meer dollars willen.