In Noord-India legden we zo’n 25 km per uur af, de afstand die een karavaan vroeger per dag aflegde. In Kirgizie ging het al wat sneller (zo’n 40 per uur), maar in Oezbekistan gaan de kilometers als een dolle (zeker zo’n 60 per uur).

Afgelopen zaterdag voor het eerst met de trein gereisd (Tashkent-Samarkand). Kirgizie heeft geen treinen, en ook vrijwel geen bussen. Daarom hebben we tot nu toe steeds met groepstaxi’s en minibusjes gereisd, in alle soorten en maten. Dat gaat heel goed, en is vaak niet duur. Het kost soms tijd om weg te komen (de auto moet vol), of om een prijs af te spreken (met tekeningen en handgebaren).
Ongeveer de helft van de chauffeurs is oke, de rest wil ons ongenadig afzetten. Wat trouwens in Oezbekistan weer meer voorkomt dan in Kirgizie. De Oezbeken beschouwen zichzelf dan ook als de beste onderhandelaars van de regio; dat zegt genoeg.

Daarom is de trein ook wel weer eens leuk, zeker zo’n stijlvolle, ouderwetse als op het traject Tasjkent-Samarkand. We dachten tweede klas te hebben gekocht, maar we bleken toch eerste klas te zitten. Een ticket kopen is overigens een heel project, want alles wordt hier driedubbel geregistreerd, deels met de hand en deels met de computer. Tickets staan op naam, en zijn alleen met paspoort verkrijgbaar. Dat regelen we minstens een dag van te voren, want de meeste mensen die hier achter een loket zitten, besteden hun tijd liever aan kruiswooordpuzzels, of aan breiwerkjes. Aan de andere kant van het loket is voordringen hobby nummer een.

Zijderoute - trajecten:
Manali-Leh (ca 10-9)
Bishkek-Karakol (rondje Issy Kul)
Bishkek-Khanabad (12 okt)
Khanabad-Marghilan (12 okt)
Marghilan-Tasjkent (13 okt)
Tasjkent-Samarkand (17 okt)
Tasjkent-Nukus (22 okt)
Kiva-Buchara (...okt)